Het naaktdagboek van R.

Op het Sint-Jan Berchmanscollege waren wij onder jongens. Geen vrouw te bekennen, ook niet onder de leraars. Wij maten ons bijgevolg onder maten, en spraken mekaar aan met de achternaam. Ik was een primus, maar te lui om aan deze status gehecht te zijn, zodat ik allengs afzakte naar een lagere middenmoot. Toen ik de grond te heet onder de voeten vond worden, ben ik het afgestapt en naar het kunstsecundair getrokken, tot verbijstering van mijn kwelgeesten, leraren Latijn en Grieks met Geestelijke ambities - (Pas jaren later kwam ik één van hen weer tegen in wel héél bijzondere omstandigheden! De man had verdorie het zelfde pad gekozen als ik, het hazenpad wel te weten, en was - na zijn kap over de haag gesmeten te hebben - eveneens in de wereld van de beeldende kunst terechtgekomen. Ik mag graag geloven dat ik voor hem een inspiratiebron ben geweest!)Ik was met andere woorden 16 toen ik merkte dat ook meisjes studeren konden. En ik werd meteen met de neus op de feiten gedrukt: was ik een primus "inter pares", tegen het vrouwvolk was ik geenszins opgewassen. Jeezes, hadden die "methode"! En discipline! Sindsdien sta ik immer verbaasd over de studiecapaciteiten van meisjes. Ja, nog steeds voel ik een steek wanneer ik hen daarover hoor praten of hen bezig zie. Ik was gedoemd om te falen in welke universitaire studie dan ook. Ik wilde excelleren door middel van mijn plantrekkerij, de weg van de minste weerstand! Kon ik een examenvraag niet oplossen, dan maakte ik een tekening en droeg die op aan de leraar in kwestie. Was altijd goed voor een voldoende, haha! Op "den unief" pakte dat niet, en zag ik meisjes zonder verpinken ganse encyclopedieën van buiten leren. Ik vond niet eens de moed om al die cursussen gewoon al te lézen… Nu goed, dit maar om te zeggen dat ik stomverbaasd ben als ik R. vol enthoesiasme hoor babbelen over haar Indologenstudies. Stomverbaasd, maar ook vol bewondering, en nog iets, dat ik in de verte herken als jaloezie. De jaloezie die je voelt wanneer iemand iets heeft volbracht waar jij niet eens aan durfde te beginnen. De splijtende schaamte die degene die aan de kant is blijven staan genadeloos scheidt van degene die gesprongen heeft. Het is de spijt van wie benijdt! Er bestaat geen tekenen dat deze kloof kan overbruggen.