Het naaktdagboek van R.

R. maakt zich, net als A., de illusie dat ze zichzelf kan verbergen achter haar naakte lichaam. Omdat het slechts uiterlijk is. Uiterlijke schijn? Neen, een veranderde werkelijkheid: een naakt vrouwenlichaam dat tekening wordt, en dus iets of iemand anders dan zij die er model voor gestaan heeft. Lees maar wat ze me schrijft:“ Mijn lichaam op papier, door jouw hand getekend. Vastgelegd, omlijnd, vervormd. Lijnen die de spanning en vloeibaarheid weergeven, die de verandering weerleggen. Geen werkelijkheid maar gebaseerd op mijn werkelijkheid, die heel even gebruikt en geïnterpreteerd wordt door jouw werkelijkheid. Mijn naaktheid wordt de jouwe. Hoe vind je mijn naakt lichaam? Onschuldig, mooi of ontgoochelend? Weet dat deze fysieke naaktheid nooit een benadering zal zijn van mijn naaktheid.”Mooi, een brief vol betekenisvolle herhalingen, werkelijkheid, naaktheid, naaktheid, werkelijkheid... Het kantelmoment bevindt zich bij de zin “Mijn naaktheid wordt de jouwe”. R. bedoelt daarmee allicht dat haar naakte lichaam wordt omgezet in mijn tekening, maar ik durf het ook anders lezen: dat hààr naaktheid ook mìj naakt stelt, dat de tekenaar zo naakt wordt als het model wanneer hij tekent. Zo staan we naakt tegenover mekaar, als minnaars vòòr het liefdesspel... Meteen wordt ze zich er toch van bewust dat iemand haar taxeert, bekijkt, verlustigt en ze vraagt zich af of zij mij wel bevalt... Om zichzelf gerust te stellen bezweert ze me dat ik haar toch nooit écht naakt zal zien. Zal ik haar in de waan laten?