Het naaktdagboek van R.

R.is niet van haar stuk te brengen. Haar laatste bericht lijkt een antwoord op mijn bedenkingen, maar is in feite een verderzetting van de hare: "Gekras hoor ik, terwijl ik me een gedachte vorm. Elke lijn die je trekt wil ik horen en elke gedachte die ik erbij heb wil ik vastleggen. Ik wil weten waar je naar kijkt en hoe. Kijk je wel naar mìj? Teken je wel mìjn lichaam? Mijn eigen lichaam ken ik niet alleen van zien, maar ik voel het ook. En wanneer ik naar mijn lichaam door joùw hand getekend kijk, dan zie ik het, maar voel het niet. Vervreemding. Jouw lijnen, mijn lichaam, mijn lijnen, jouw lichaam."Alweer die omkering: het obsedeert R. dat mijn tekening van haar niet langer herkenbaar is, dat ze het ervaart als een afscheiding, iets dat door de mangel van mijn ogen en geest is gehaald. Stoort het haar? Het lijkt me dat ze het eerder fascinerend vindt. Of ontluisterend. Misschien is het dàt wel. Ik herinner me een gesprek dat we onlangs hadden: "Op een bepaald ogenblik was ik ervan overtuigd dat het mij een kick zou geven, naakt te poseren voor één man!", "Maar het gaf je helemààl geen kick," antwoordde ik vooruitlopend op de rest van haar verhaal. "Nee, en achteraf beschouwd is het eigenlijk gek dat ik dat ooit gedacht heb." "Wat had je verwacht? Dat je er geil van zou worden?" "Nee, veeleer iets in de zin van 'wow, dat is toch fantastisch, dat ik dat doe!' " "Dat is het ook, maar daar houdt het bij op, niet?" "Ja, maar dat vind ik ook goed nu. Het is wat het is en wat het ook hoort te zijn."